Er is maar één iemand op deze hele wereld die mij honderd procent kent en dat ben ik. Als highly sensitive person is het moeilijk om mensen toe te laten tot je eigen territorium. Gelukkig gebruik ik de onsterfelijke kracht van mijn toetsenbord om mijn innerlijke gevoelens beter tot uiting te laten komen. Over zestien dagen ben ik alweer 21 jaar, maar zo voelt het niet. Wanneer de ochtend arriveert, voel ik me een hoogbejaarde die zich helemaal opvreet aan alle hersenspinsels die in zijn bolletje rondzweven. De avond begint en ik voel mezelf veranderen in een energieke puber die de nacht moeiteloos overwint.
Alle aanrakingen voelen fluweel aan. Elke toets die ik indruk om deze blog te typen, voelt als een zacht kussentje dat mijn vinger ondersteunt. Elke poster aan de muur lijkt een lavendelgeur uit te stralen. De printer op mijn digitale tv-ontvanger die op mijn televisie is geplaatst, lijkt te fluiten. Vandaar dat het nu toch echt tijd wordt om mijn oogjes te sluiten.

Ik bleef lopen en lopen. Vanuit alle kanten kwamen roze olifanten en groene chihuahua’s die mijn pad blokkeerden. Vijf kilometer verder vond ik een afgeknaagd studieboek. De zon scheen fel in mijn ogen, waardoor ik eerder verblind werd dan verbrand door een overdosis UV-straling. De problemen stapelde zich langzaam op. Mijn hart verscheurde langzaam in versplinterde stukjes, terwijl mijn lichaam explodeerde alsof ik een voorgeprogrammeerde bom was. Vanuit alle kanten werd ik volledig in stukjes getrokken. Er bleef letterlijk niets van mij over. De flashback van het raspen van Goudse kaas verstrengelde zich met het draadloos urineren van ongezouten geitenmelk. Uiteindelijk haalde ik de eindstreep niet en viel ik met beide benen op de grond. Levenloos en uitgeput lag ik op de grond. Ik leek kansloos voor de toekomst en ik was eerder rijp voor de sloop. Ineens stond je daar, met je zoetsappige glimlach die mij de moed gaf om alsnog door te gaan. De zon was gedoemd te mislukken door jouw krachtige en prachtige verschijning. Het oneindige gevoel in mij kwam sneller omhoog dan een gemiddelde lift in een hermetisch afgesloten bijstandsflat. Je pakte mijn hand vast en gaf me het vertrouwen wat ik op dat moment nodig had. De eeuwige bindingsangst was voorgoed gemolesteerd. Als twee magneten vervolgden wij de lange weg naar de toekomst. Zonder jou was het mij niet gelukt om overeind te komen.

Zes jaar lang was ik een enfant terrible op het Gertrudiscollege in Roosendaal. Tegelijkertijd was ik een scholier die wist wat hij wilde: de wereld in van journalistiek en media, iets wat ik tot zelfs dit jaar heb bewezen in de schoolkrant van deze school, het GertrudisGeluid. Daarnaast heb ik me sterk gemaakt voor de ziekste examenstunt ever, genaamd Campingbazen. Ik was één van de twee scholieren die zo gek was om na het behalen van een havo-diploma nog twee jaartjes vwo erbij te plakken, die ik helaas op één-tiende niet gunstig heb afgesloten. Sommige leraren keken lachend toe, op het moment dat ik na twee jaar verspilde moeite de hekken van de grote gevangenis aan de Bovendonk in Roosendaal voorbijliep. ‘Nichal Joosse zal nooit van z’n leven op de universiteit belanden.’ riep één specifieke leraar geschiedenis nog. Via het hbo zit ik nu alsnog op de universiteit. Media & Cultuur aan de UvA. Een student die al 25 van de 60 benodigde studiepunten binnenheeft en er nog 30 kan halen het komende semester.
Vandaag was ik op het Gertrudiscollege. Om iemand op te halen, iemand specifiek te spreken en om vrienden te zien die nog wel een paar jaartjes gevangen zitten in dit klooster. Het druppeltje respect dat je van leraren verwacht, ontbrak overduidelijk bij één specifieke leraar. Als een hondje werd ik de school uitgegooid. Eigenlijk voor de school, maar blijkbaar is het terrein van het Gertrudiscollege tot aan Winkelcentrum Lindenburg. Want de school heeft geen behoefte aan ‘onruststokers’ binnen de poorten. Of ik niets beters te doen heb en dat ik eens iets moet gaan maken van mijn leven. Aan mijn carrière werken of iets dergelijks. Een enigszins toevallige problematische ontwikkeling die zich op dat moment afspeelde voor de school, werd mij volledig in de schoenen geschoven. Omdat ik toevallig een bekende was van alle aanwezigen en omdat mijn naam herhaaldelijk werd geroepen. Respect is iets wat deze leraar blijkbaar niet heeft voor oud-leerlingen. Ik mag er namelijk nooit meer van mijn leven langskomen. Zelfs niet voor de school staan. Als de houding van deze leraar representatief is voor de houding van het Gertrudiscollege tegenover oud-leerlingen, was dit inderdaad de laatste keer dat ze mij daar hebben gezien.

Het ligt behoorlijk voor de hand
Maar toch is het zo ver weg
Alles lijkt perfect in bereik
Maar het noodlot is dikke pech

Gelukkig heb ik geen gonorroe
Van cholera is ook geen sprake
Maar de afbraak in mij voelt als tering
Nooit meer verschijnt er een kering

Mijn pad heb ik al volledig uitgestippeld
Ik weet wat ik met mijn leven wil gaan doen
Maar als ik de piek na een dal niet kan halen
Blijf ik voor altijd keihard falen

De kans lijkt klein om jou ooit te bereiken
Geef me dus alsjeblieft een kettingzaag
Misschien ben ik onbewust suïcidaal
Maar het intense gevoel is oneindig
Dat ik de eindstreep naar jou toch haal.

Bloggend vlieg ik 2012 door. Sommige mensen klagen steen en been over het feit dat ze mij en mijn activiteiten amper kunnen bijhouden, maar helaas heb ik onderhand hetzelfde probleem. Mijn studie Media & Cultuur gaat voor alles, maar naast de studie doe ik van alles en nog wat. Het is best vervelend om te weten dat ik later een studieschuld heb, vandaar dat ik bijbeun als autorijdende pizzabezorger in Amsterdam Zuidoost. Maar het leukste is toch om dingen te doen die ik echt leuk vind. Stuiterbeesten is allang geen grapje meer van mij, Laurens en Nik. We zijn geen jongerenweblog, maar inmiddels zijn we uitgegroeid tot serieuze jongerenorganisatie. Natuurlijk beginnen we op de plek waar ik geliefd en gehaat ben, namelijk in het mooie Roosendaal. Sinds mijn vijftiende ga ik daar regelmatig uit en ben ik graag bezoeker van Grandcafé Chagall. Het is dan natuurlijk mooi dat wij van Stuiterbeesten nu een unieke samenwerking met Chagall hebben om elke tweede vrijdag van de maand de tent op z’n kop te zetten met ons eigen feestje. We onderscheiden ons met happy hour, iets waarmee het Roosendaalse uitgaansleven op vrijdag weer net zoals vroeger moet gaan worden. En waarmee het Roosendaalse uitgaansleven moet concurreren met die van Breda. Wij hopen dan ook dat andere uitgaansgelegenheden het voorbeeld gaan volgen en zoveel mogelijk jongeren in de doelgroep 16-25 jaar gaan proberen aan te spreken om op vrijdagavond te gaan stappen. Voordeel: als je op vrijdag uitgaat, kun je op zaterdag uitbrakken. Ga je zaterdagavond niet uit, dan ben je maandag weer helemaal fit voor een nieuwe week vol met avonturen.

Sinds deze week schrijf ik twee keer per maand een confronterend artikel op Ontfrissend.nl, een snel groeiende jongerenweblog waarop jongeren diverse items bespreken. Maar het mooiste van alles is dat mijn droom is uitgekomen: bloggen voor DutchCowboys, één van de populairste websites van Nederland. En ook nog over onderwerpen die mij enorm aanspreken: social media, gadgets en natuurlijk media in het algemeen. Alle andere podia die ik gebruik om mijn schrijfkunsten te vertonen, zijn natuurlijk fantastisch. Net zoals VillaPinedo (website voor jongeren met gescheiden ouders), waar ik ook voor werk als social media manager. Maar als Youth Blogger bij DutchCowboys heb ik het grootste podium wat ik me maar kan wensen. Altijd al vaste bezoeker geweest van DutchCowboys, maar nu maak ik deel uit van de regie achter de website. Fantastischer kan gewoon niet. Als je me nu al zat bent, niet getreurd: je komt nooit meer van me af.

Het oneindige verlangen na elke aanraking
Zorgt elke keer voor een explosie van verslaving
Hier mag absoluut geen einde aan komen
Ik zou over niets anders willen dromen

Het zou echter verboden moeten worden
Mijn gezondheid staat helaas op het spel
Elke keer staat mijn hart in vuur en vlammen
Maar na elk afscheid blijven er schrammen

Maar toch wil ik je heel erg graag
En het lijkt van beide kanten te komen
De situatie is alleen niet te begrijpen
Je zit heftig diepgeworteld in me
Terwijl je mijn hersenen probeert uit te knijpen

Elke week ben je bewust aanwezig
En dat sinds onze innige ontmoeting
Voel die romantische verzoeting
Als mijn mond je stiekem aanraakt
Is de groei van onze liefde onbewust bezig.

Eerste Kerstdag. Vandaag ben ik geen stuiterbeestje, maar een vetgemest varkentje. Geen Beats By Dre in mijn oortjes, maar lekkere bieten eten tijdens het gourmetten. Een mooie gelegenheid om terug te blikken op een bizar maar bijzonder jaar. 2011 is het jaar waarin ik mezelf letterlijk en figuurlijk heb zien veranderen. Het jaar waarin ik geweldige mensen heb ontmoet en vrienden heb gemaakt die ik absoluut niet uit het oog wil verliezen. Het jaar waarin liefde mij keer op keer wist te slopen, maar waarin vriendschap en familie mij hebben gemaakt zoals ik nu ben terwijl ik deze column schrijf.

Het jaar van Chersonissos. Samen met Laurens, Nils en Jeffrey ben ik acht dagen wezen feesten op deze Griekse badplaats. Het jaar waarin ik een fantastische avond heb meegemaakt in Renesse met Patrick, een goede maat die meer voor mij is gaan betekenen dan dat elke Penny waard is. Waarin ik zoveel geweldige personen heb ontmoet dat ik ze niet eens meer kan opschrijven, zoals Chejenne, Wendy, Felicity, Michelle, Nick, Maurits, Jana, Aziri, Jerom, Basnetron en natuurlijk mijn vriendjes en vriendinnetjes uit Werkgroep 15. Het jaar waarin ik eindelijk ben begonnen aan de universiteit met de studie Media & Cultuur, een droom die voor mij is uitgekomen. Waarin ik mijn propedeuse met twee vingers in de neus heb gehaald.

Maar 2011 is toch echt het jaar van Stuiterbeesten. Een concept dat ik voorlegde aan Nik Verploegen en waarmee we samen zijn gestart op 1 maart. Een jongerenweblog en een jongerenorganisatie in één. Binnen twee maanden groeiden we uit tot de populairste en grootste jongerenorganisatie binnen de gemeente Roosendaal. We hadden als doel om in 2011 één feest te organiseren en aanwezig te zijn op behoorlijk wat evenementen en feesten. Ook hoopten wij voor het einde van het jaar een ijzersterke redactie te hebben die bestaat uit vrienden die het ook zien als een hobby. We hebben uiteindelijk twee feesten gegeven, waaronder een gigantische editie tijdens het Ear Candy Festival. Ook zijn we op meer evenementen geweest dan dat we van tevoren hadden durven te dromen. Het mooiste feest in 2011 was toch echt wel Skrillex in de Paradiso. Je weet wel, die langharige vent uit al die dubsteprelated videoclips.

Ook staat Kill The DJ centraal in dit jaar. Door dit concept van Aziri en Frank heb ik met Stuiterbeesten de kans gekregen om onszelf te bewijzen en onze talenten te benutten en verder te ontwikkelen. Ook heeft het mij als mens meer laten veranderen. Open staan voor alle muziekstijlen en niet denken in hokjes, precies waar Stuiterbeesten voor staat. Zij gaan absoluut ver komen met hun muziek, daar ben ik van overtuigd. Ik heb belachelijk veel mensen overtuigd dat Franky Nuts & Azzeration helden zijn. En terecht.

Dit was 2011. Over 2012 ga ik nog geen uitspraken doen, maar ik hoop toch echt dat de wereld niet tot zijn einde komt en dat we nog veel meer kunnen gaan stuiteren. Stuiterbeesten moet Nederland gaan veroveren en ik moet sowieso mijn eerste jaar op de UvA overleven. Ik hoop dat de gezondheid van mijn moeder wat minder gaat kwakkelen en dat mijn broertje overgaat naar het examenjaar op het vmbo. Daarnaast hoop ik weer mooie tijden te beleven met alle mensen die belangrijk zijn voor mij en die mij altijd al respecteren zoals ik ben. Natuurlijk hoop ik weer nieuwe mensen te ontmoeten, want daar staat een echt stuiterbeest voor. Ik wil jullie dan alsnog een fijne Tweede Kerstdag toewensen en een fuckin’credible nieuwjaar!

In mijn hoofd draait de aarde sneller om zijn as dan dat ‘ie in de werkelijkheid rondjes draait. De snelwegen zijn niet meer te volgen en laat ik maar niet spreken over alle knooppunten waar miljoenen Nichal-autootjes elkaar passeren. Van luchtdruk is er totaal geen sprake. De enige plek waar CO² naar binnen wordt geblazen, is waar inwendige bouwvakkers ooit begonnen zijn met het bouwen van een fluwelen roze snelweg. Helaas brokkelen hele stukken asfalt van deze verbinding dankzij externe factoren langzaam af en dwarrelen ze richting mijn darmen, om uiteindelijk mijn lichaam te verlaten. Uiteraard gevolgd door een stevige ‘plop’, om het afscheid toch enigszins te voorzien van waterig vuurwerk. Het voordeel van zulke externe factoren is dat ze altijd veranderen, afhankelijk van de windrichting. Zo blijft deze speciaal aangelegde autoweg eindeloos in beweging. Laat hier alsjeblieft geen einde aan komen door een stel droeftoeters, aangezien een gemiddeld mens graag wil blijven leven voor liefde en vriendschap.

Normaal zou ik nu midden in een pit staan te stuiteren, uiteraard zo droeloe als een uitgeknepen foetus. Vannacht ligt het volledig anders. Ik zou nu fanatiek moeten gaan studeren zodat ik mijn tentamens haal, maar uit principe rek ik mijn boeken niet open op donderdag-, vrijdag- en zaterdagavonden. Al met al moet ik toch van deze gewoonte afstappen. Ik moet sowieso wel van meer objecten en andere dingen afstappen. Net zoals ik moet afstappen van mijn baantje bij de grootste uitbuiters van Nederland op Dirk van den Broek na, genaamd PostNL. Deze week ben ik begonnen als autokoerier bij de New York Pizza Department in Reigersbos, ergens in de Bijlmer. Wat me uitermate goed bevalt voor zolang het gaat duren, aangezien ik volgende week mag kijken voor een nieuwe kamer en dus de Bijlmer alweer ga verlaten. Waar ik overigens de weg goed ken tegenwoordig, dankzij mijn onlangs aangeschafte tweedehandse omafiets met een sexy paars slotje. Waarmee ik gisteren wegfietste vanaf de party boat, die na vier uur begaaien op het water veilig op slot ging. Uiteraard in de nacht, binnen hetzelfde tijdsbestek waarin ik deze blog nu schrijf.